రామా! కనవేమిరా?-IV

రామాయణ కథ ఆరు కాండలలో వుంది. బాల,అయోధ్య,అరణ్య,కిష్కింధ,సుందర, యుద్దకాండలు. ఉత్తరకాండ ఇందులో పూరకంగా రాశారు. '...గుణవాన్ కశ్చవీర్యవాన్ ధర్మాజ్ఙశ్చ సత్యవాక్యోదృడవ్రతః'. వాల్మీకి నారదుని ప్రశ్నించటంతో బాలకాండ కథ ఆరంభమవుతుంది. బుద్దిమంతుడు, నీతిమంతుడు, శ్ర్రీమంతుడు, ప్రజారంజకుడు...' ఇలా అన్ని గుణాలు కలవాడు రాముడు అని నార�POST http://www.blogger.com/post-edit.do HTTP/1.0��ుడు చెప్పాడు.

ముగ్గురు రాణులున్నా దశరధునికి సంతానం కలగలేదు. పురోహితుల సలహాపై అశ్వమేధయాగమూ, పుత్ర కామేష్టీ చేయసంకల్పించాడు. దీనికిగాను ఋష్యశృంగుని తీసుకొచ్చారు. ఋష్యశృంగుని తండ్రి విభాండకుడు , తల్లి ఒక లేడి. ఇతను ఎక్కడ వుంటే అక్కడ వర్షాలు పడతాయట. లో(రో)మపాదుడనే రాజు రాజ్యంలో వర్షాలు పడకపోతే ఇతన్ని తీసువచ్చారు. (తండ్రి విభాండక మహర్షి లేని సమయంలో రాజు పంపిన వేశ్యలు అతనిని వలపించి మచ్చిక చేసుకుని తండ్రికి తెలియకుండా మాయచేసి రాజ్యానికి తెచ్చారు. అతనికి రాజు తన కూతుర్ని 'శాంత ' ను ఇచ్చి పెళ్లి చేశాడు (అన్నట్టు శాంత దశరధుని కూతురే. ఆమెను లోమపాదునికి పెంపుకి యిచ్చాడు). రాజ వేశ్యలను ఎలాంటి పనులకు వాడుకునేవారో తెలుసుకునేకొద్దీ స్త్రీల పట్ల సమాజానికి వున్న చిన్న చూపు స్పష్టమవుతుంది. రాజ్య ప్రయోజనాలకోసం కూతుళ్లను వాడటం కూడ అంత ప్రతిష్టాకరమైనదేదీ కాదు . కులపురోహితుడైన వశిష్టునికి కోపం రాకుండా అతని అనుమతి కూడా తీసుకుని దశరధుడు స్వయంగా రోమపాదుని నగరానికి వెళ్లి శాంతనూ, ఋష్యశృంగుని తీసుకువచ్చాడు.

అశ్వమేధయాగం:

యీ యాగం గురించి చర్చించే ముందు వైదిక యజ్ఙాల గురించి సంక్షిప్తంగా తెలుసుందాం! యజ్ఙాలలో ఆవులను, పశువులను చంపడం అనేవి ప్రధానంగా జరిగే కర్మ. తొలివేదయుగంలో ఇది వుండేది. అనంతరకాలంలో దీనిని మానేసి ఆవును పవిత్ర జంతువుగా చూడటం మొదలుపెట్టారు. ఒకప్పుడు ఇంద్ర పదవి కోసం (ఆ పదవి నిలబెట్టుకోవటం కోసం) దేవతలు యజ్ఙాలు తలపెట్టారు. మొదట గోమేధం చేయండి, తర్వాత ఇతర యజ్ఙాలు చేయండి అని బృహస్పతి చెప్పాడు. అందుకోసం దేవతలు ఆవులను, పశువులను ఎక్కువ సంఖ్యలో సేకరించారు. ఇంద్రుడు ఆ ఆవుల్ని చంపుతూ యజ్ఙాలు చేశాడు. ఆ మాంసాన్ని ప్రసాదంగా పంచి పెట్టారు. అలా చేస్తున్నకొద్దీ ఇంద్రుడి బలం బాగా పెరిగింది. యీ కథ వరాహ పురాణంలో 16వ అధ్యాయంలో వివరంగా వుంది. యీ ఉత్తమ కథను ప్రరోజూ వినే మానవునికి గోమేధ యజ్ఙ ఫలం కలుగుతుందిట.(నరమేధయజ్ఙాలు కుడా వుండేవని చూచాయగా వైదిక సాహిత్యంలో కొన్నిసార్లు కనబడతాయి. అవి మరోసారి చూద్దాం) గోమాంసాన్ని ప్రీతిగా అదీ నైవేద్యంగా ఆరగించే ఆ సంప్రదాయాల్ని యీ రోజు మనం చర్చిస్తే అది ఎంతమదికి digest కాదో వూహించగలం. యజ్ఙయాగాది క్రతువుల్లో పశుహింస, గోమాంసంతో కూడిన భోజనాలూ, పశువుల రక్తాన్ని హోమంగుండంలో తర్పణం చేస్తో దిక్కులు హోరెత్తేలా మంత్రాలు పటించడం, ముఖ్యంగా జంతువుల కడుపులో బొడ్డుకింద వుండే ఉల్లిపొర వంటి కొవ్వు అగ్నిలో బాగా కాలుస్తుండగా వాటిని ఆఘ్రాణించడం యివన్నీ జరిగాయనడం నిర్వివాదాంశం. దీనికి మన పురాణాలు, స్మృతులూ, వేదాలే తార్కాణాలు.

సరే ఇక మన అశ్వమేధయాగానికొద్దాం.